عید سعید قربان بر تمامی مسلمانان و موحدان جهان مبارک

ولادت حضرت مهدی صاحب الزمان (عج) مبارک.

با آرزوی تعجیل در فرج آقا و نابودی ظلم و استبداد.

سلام.

بعد از غیبتی نسبتا طولانی با تلاوتی زیبا و به یاد ماندنی از استاد منشاوی آپ میشم.این تلاوت یکی از دلنشین ترین تلاوتهای استاد از نظر شخصی خودمه که  برای من بسیار خاطره انگیزه و واقعا آرامش خاصی به من میده.

تلاوت قرآن توسط استاد محمد اصفهانی در سن دوازده سالگی

تاریخ 12 بهمن 1357.

سلام.

این تلاوت یکی از تلاوت های مجلسی استاد محمد صدیق منشاوی هست و به حق یکی از دلنشین ترین تلاوتهای این مرحومه.

ولادت فرخنده حضرت محمد (ص) و امام جعفر صادق (ع) رو به تمامی مسلمانان حقیقی جهان بالاخص بازدیدکنندگان وبلاگ تبریک میگم.

روزی سر کلاس اخلاق اسلامی دانشگاه نشسته بودم.(ترم 2)همین طور چرت میزدم تا کلاس تموم بشه و راحت بشم و برم بخوابم از بس کلاس بد موقع بود و صدای بلند و خشن استاد رو اعصاب!

تو همین اوضاع بودم که یه دفعه حرف عجیبی از استاد شنیدم.استاد ما که اتفاقا یه حاج آقایی بود در اومد یه آیه ای از قرآن خوند:"فالیضحکو قلیلا و الیبکو کثیرا" و این طور نتیجه گرفت که در اخلاق اسلامی توصیه شده که زیاد نخندید و بیشتر گریه کنید!!!

این حرف استاد خیلی برام سنگین بود. خیلی سعی کردم جلوی خودمو بگیرم اما نتونستم ببینم که 40 تا دانشجو با این تفسیر غلط از آیه ای که استاد کرده بود، مفاهیم والای قرآن کریم رو اشتباه برداشت کنند.

دستمو گرفتم بالا و گفتم استاد شما اشتباه میگید.این آیه مربوط به اهل جهنمه که در ادامه آیه هم اومده"جزائا بما کانو یعملون"اگه درست یادم باشه.

استاد یه مکثی کرد و گفت بررسی میکنم هفته دیگه میگم.

هفته بعد شد و استاد گفت:بله البته شما هم اشتباه گفتید اما حرف منم درست نبود.

این آیه خطاب به گناهکارانه که خداوند میگه:به واسطه اعمالی که انجام دادید باید کمتر بخندید و بیشتر گریه کنید!

خب اینکه من خیلی خوب تفسیر آیه رو ندونم به نظرم زیاد مشکل ساز نیست اما اینکه یه نفر با لباسی که مدعیه باهاش داره کار پیغمبر رو میکنه و اینقدر به خودش جرات داده که بیاد و بشه استاد دانشگاه، حتی ندونه این آیه مربوط به چیه و بیاد سر کلاس با آب و تاب زیاد بگه جای تعجبه.

البته از مواضع ایشون میشد فهمید که چه طور و برای چی الان داره تو دانشگاه تهران درس میده!

چند وقتیست که احساس کمبود و عقب ماندگی شدیدی میکنم.وقتی به دوران نوجوانی خودم فکر میکنم، میبینم که بسیار تغییر کرده ام اما همه تغییرات مثبت نبوده.منکر این نیستم که به لطف خدا تغییرات مثبت زیادی هم داشته ام اما بسیاری از این تغییرات در جهت منفی بوده.از فاصله گرفتنم از معنویت و قرآن گرفته تا بعضی جنبه های اخلاقی.اما چند وقتیست دوباره هوای دوران نوجوانیم را کرده ام.به قول محمد علی بهمنی"گاهی دلم برای خودم تنگ میشود"

تصمیم گرفتم که با حفظ تغییرات مثبتی که کرده ام، تغییرات منفی که از آن زمان تا کنون در من رخ داده را اصلاح کنم و در این راه از خداوند بزرگ مدد میجویم و از تمام خوانندگان این وبلاگ التماس دعا دارم.

وقتی به دلیل این تغییرات منفی فکر میکنم، دلایلی برای من روشن میشود از جمله:اشتباه گرفتن الگوها! و مسائلی که با توجه به وضع فعلی کشور امکان بیان آن در فضای مجازی به راحتی میسر نیست.

وقتی چهار پنج ساله بودم، پدرم مجموعه ای 30 جزئی قرآن مجید را که سالها پیش در یک مسابقه برنده شده بود به من هدیه کرد.

با شور و اشتیاق جزء اول را درون کاست گذاشتم و شروع کردم به گوش دادن.

دقیقا به یاد دارم که ابتدای نوار به زبان عربی جملاتی گفته میشد و سپس صوت حزین و دلنشینی شروع به خواندن میکرد.من از همان کودکی چنان شیفته این صوت دلنشین شدم که هر روز کارم شده بود گوش دادن به این نوارها.

بله این صدای آسمانی صدای کسی نبود جز مرحوم شهید القراء، شیخ محمد صدیق المنشاوی.اینقدر 3 جزء اول را گوش دادم که عینا با همان صوت استاد این 3 جزء را حفظ شده بودم.

از همانجا بود که به حفظ قرآن علاقه مند شدم و پس از این 3 جزء، اجزاء 29 و 30 را نیز به همین منوال حفظ شدم.دیوانه وار مجذوب صدای منشاوی شده بودم.اینقدر گوش داده بودم که قبل از اینکه به مدرسه بروم، قرآن را به صورت روان میخواندم!!!با اینکه یک متن فارسی را به دشواری میخواندم.

وقتی دوره دبستان را تمام کردم یک سال برای حفظ قرآن ترک تحصیل کرده و به جامعه القرآن اصفهان رفتم.با وجود برکات زیادی که آن سال برای من داشت اصلا خاطره خوشی از آن سال ندارم!زمانی که در جامعه القرآن بودم، یکی از تلاوتهای مجلسی استاد به گوشم خورد و شدیدا مجذوب آن شدم.تلاوتی از سوره مبارکه یوسف.

از آن پس کار من شده بود جمع آوری تلاوتهای استاد یا ضبط تلاوتهایی که از ایشان در رادیو قرآن پخش میشد.نام منشاوی برای من یادآور خاطرات زیبایی است که نمیتوانم هیچگاه فراموششان کنم.

و اکنون که 22 ساله شدم و دانشجوی رشته کارتوگرافی هنوز هم صدای استاد منشاوی باعث تسکین و آرامش روحی من میشود.

تصمیم گرفتم این وبلاگ را به اسم استاد منشاوی بسازم تا یادم بماند که بخش بزرگی از داشته هایم را مدیون این استاد بزرگ هسنم.